Wybór odpowiedniej nawierzchni w zakładach przetwórstwa spożywczego jest bardzo ważną decyzją technologiczną, ponieważ wpływa ona na późniejsze bezpieczeństwo i higienę pracy. Posadzka do produkcji żywności musi spełniać rygorystyczne normy sanitarne oraz być odporna na agresywną chemię i nagłe szoki termiczne. Warto zatem wybrać technologię, która nie tylko zapewni sterylność, ale również gwarantuje wieloletnią trwałość.
Wymagania sanitarne i HACCP w przemyśle spożywczym – dlaczego bezspoinowość to absolutny priorytet?
Przemysł spożywczy ze względu na charakter branży podlega szczególnym regulacjom sanitarnym. Wdrażanie systemu HACCP, czyli Systemu Analizy Zagrożeń i Krytycznych Punktów Kontroli, jest obowiązkowe w każdej firmie zajmującej się produkcją, przetwórstwem i obrotem żywnością w Polsce oraz w całej Unii Europejskiej. System ten stawia najwyższe wymagania wobec wszelkich elementów wyposażenia zakładu, w tym również posadzek. Obecnie tradycyjne posadzki z płytek ceramicznych, które posiadały bardzo dużo fug nie cieszą się już takim zainteresowaniem jak kiedyś, ponieważ z czasem ulegają one wykruszeniu, a w powstałych szczelinach gromadzą się resztki organiczne, co stanowi doskonałe miejsce do rozwoju bakterii, grzybów i patogenów. Nowoczesne posadzki do produkcji żywności cechują się całkowitą bezspoinowością. Jednolita i gładka struktura posadzki żywicznej lub poliuretanowo-cementowej skutecznie eliminuje ryzyko wnikania zanieczyszczeń w strukturę nawierzchni. Ważnym elementem posadzki są również płynne przejścia między podłogą a ścianą. W tym celu wykonuje się wyoblenia, dzięki czemu codzienne mycie i dezynfekcja powierzchni przebiega bardzo sprawnie i efektywnie.
Posadzki poliuretanowo-cementowe – dlaczego są standardem w mokrych strefach produkcji?
Strefy mokre zakładów przetwórczych ze względu na stałe wycieki wody i innych płynów technologicznych wymagają zastosowania specjalnych systemów posadzkowych. Zdecydowanym standardem w takich miejscach stały się posadzki poliuretanowo-cementowe. Wyróżnione systemy łączą ze sobą wyjątkową elastyczność poliuretanu z ogromną wytrzymałością mechaniczną i chemiczną cementu oraz specjalnych kruszyw. Dodatkowo struktura posadzki posiada współczynnik rozszerzalności cieplnej bardzo zbliżony do betonu przez co podczas wahań temperatur nawierzchnia pracuje razem z podłożem. Grubość systemów poliuretanowo-cementowych wynosi zazwyczaj między 6 a 9 milimetrów, co zapewnia wysoką odporność na uderzenia mechaniczne, upadki ciężkich narzędzi i stały nacisk kół wózków widłowych. Posadzki do produkcji żywności oparte na opisanej technologii mogą posiadać również właściwości antypoślizgowe, które reguluje się za pomocą specjalnych kruszyw. Zapewnienie najwyższego poziomu bezpieczeństwa pracowników w warunkach stałego zawilgocenia jest absolutnym priorytetem. Dobrym rozwiązaniem jest również wzbogacenie posadzki o aktywne domieszki antybakteryjne na bazie jonów srebra, których zadaniem jest hamowanie rozwoju wszelkich patogenów i mikroorganizów.
Odporność chemiczna na kwasy, tłuszcze i środki dezynfekcyjne w zakładach mięsnych i mleczarskich
Podczas trwających procesów produkcyjnych w przetwórstwie żywności wytwarza się bardzo duże ilości substancji o charakterze kwasowym i tłuszczowym, które w kontakcie z posadzką mogą stanowić duże zagrożenie dla jej struktury. Posadzki betonowe i żywiczne o niewłaściwej odporności chemicznej mogą zostać bardzo szybko zdegradowane przez szkodliwy kwas mlekowy, kwas octowy, agresywne tłuszcze i wiele innych substancji. Odporność chemiczna jest podstawowym kryterium przy wyborze właściwej nawierzchni. Odpowiednio dobrana posadzka do produkcji żywności musi być odporna na codzienne czyszczenie specjalistycznymi środkami myjącymi i dezynfekującymi, które często w swoim składzie posiadają chlor, związki zasadowe i kwasy azotowe. Zarówno systemy poliuretanowo-cementowe jak i wysokogatunkowe posadzki epoksydowe tworzą nieprzepuszczalną barierę, która skutecznie chroni przed wnikaniem agresywnych płynów w głąb płyty betonowej. Zastosowanie opisanego rozwiązania skutecznie zapobiega powstawaniu pęcherzy osmotycznych, matowieniu powłok oraz niszczeniu struktury posadzki od środka. Przed wyborem systemu posadzkowego niezbędne jest zatem dokładne przeanalizowanie profilu chemicznego stosowanych substancji.
Odporność termiczna i szok termiczny – posadzki w piekarniach, browarach i strefach mycia parowego
Bardzo dużym wyzwaniem w obiektach gastronomicznych i przetwórczych są gwałtowne zmiany temperatury, czyli tak zwane szoki termiczne. W obiektach takich jak browary, piekarnie, czy też zakłady garmażeryjne posadzki regularnie czyszczone są za pomocą myjek parowych pod wysokim ciśnieniem. W praktyce standardowe posadzki tracą swoje właściwości już przy temperaturach sięgających około 70°C, w efekcie czego przy wyższych wartościach ze względu na zbyt dużą różnicę w rozszerzalności cieplnej nawierzchnia może ulec natychmiastowym spękaniom i odspojeniom. Skuteczne zabezpieczenie posadzki przed zniszczeniami wymaga zapewnienia odporności termicznej sięgającej nawet 130°C. Posadzka do produkcji żywności musi być zatem wykonana z materiałów zdolnych do absorbowania naprężeń termicznych bez utraty stabilności mechanicznej. To właśnie zastosowanie systemów odpornych na szok termiczny umożliwia bezproblemowe stosowanie agresywnych metod dezynfekcji parowej. Projektując system posadzkowy należy niezbędnie uwzględnić opisany parametr.
Przygotowanie podłoża i zasady montażu posadzki spożywczej na lata eksploatacji
Precyzyjne przygotowanie podłoża przed aplikacją nawierzchni jest niezbędne, aby wybrany system mógł w pełni spełniać swoje zadania. Mechaniczna obróbka betonu poprzez śrutowanie lub frezowanie wpływa na późniejszą trwałość posadzki. Wymienione działania pozwalają na usunięcie zniszczonej warstwy wierzchniej, otwarcie porów i stworzenie wysokiej przyczepności dla nowych powłok. Ważna jest również kontrola wilgotności resztkowej betonu, aby uniknąć niechcianych awarii w postaci pęcherzy i delaminacji. Aplikacja posadzki do produkcji żywności wymaga przestrzegania zasad technologicznych, kontrolowania temperatury otoczenia i dokładnego wykonania dylatacji. Po zakończeniu prac niezbędna jest profesjonalna konserwacja posadzki. Obejmuje ona regularne mycie maszynami przy użyciu dopasowanych środków. Przestrzeganie zasad pozwala na zachowanie wysokiej higieny, przy jednoczesnym utrzymaniu najlepszych parametrów jakościowych posadzki.